Traballa o seguro
Pon o casco na cachola
Para tela protexida
Na súa xusta medida
E non levala a bartola
As gafas son necesarias
En traballos especiais
Para cortar e picar
Tanto ves tanto vales
Tapala boca e o xusto
A máscara necesaria
Para frear impurezas
Polo nariz e a garganta
As botas con protección
Póñenche os pes o seguro
Faime caso sen ser burro
E a mellor solución
Tapalas orellas e vo
Se o ruxido o moi forte
As cóxegas fannos dano
E non votalas a sorte
Os detalles de Darío:
El expón que moitas das cousas aínda que se semellen, son moi diferentes:
De ai que:
Non e igual estar con antena tres, que tres nunha antena.
-------------convivir cun tolo, que tolo por convivir.
-------------ir de carallada, que carallada con ir
-------------saber o que se di, ou dicir o que sabe.
-----o do traxe negro, ou un negro cun traxe. Esta como moi de orella
Xa que, as cousas da vida, non son a vida das cousas. Así que:
Velaí vai Xaquín dacabalo, se o cabalo no cimo de Xaquín.
A cadela de Pepa, que Pepa coa cadela.
O burro de Xan, que Xan co seu burro.
O listo de Perico, que Perico cun listón.
O cocho de Luís, Que Luís co seu cocho.
Aínda que dixo por aquela obra que tiña poucos traballadores e moitos encargados:non serán poucas pitas para tantos galos.
E cando lle preguntaron se lle agradaban as letras. Dixo el moi arroutado, e tanto, eu pídolle a muller sopa delas tódalas noitiñas.
Pepe contou
Que cando chegou a este tempo, non viña cun pan debaixo do xeonllo, se non que aterrara con par de éneas de moito carallo, poida que fose de tanto chorar e ver este complicado sistema que temos para saír adiante.Os seus padriños albiscaron a posibilidade de sanalo cun método xa coñecido por outras xentes, tíñase que ir a unha carballeira e escoller un caxigo novo que tivera unha guita, raxala a certa distancia e enbosteala para despois atala de novo para que volvera a súa orixe, despois tíñase que vixiar periodicamente e cando este xa se lle puideran sacalas atadeiras a árbore o cativo estaría curado. Así foi como o neno esvarou de ter que pasar pola manciña o uso esquecéndose do quirófano co risco engadido que por aqueles entón xa non era pouco. Cantas cousas aprendemos uns dos outros sen case decatarnos. E cada quen trae consigo a súa historia tan persoal que endexamais se semella a ningunha outra.
A compañeira Ana aporta este conto do arxentino Jorge Bucay referido, pasado o nosa lingua.
A compañeira Ana aporta este conto do arxentino Jorge Bucay referido, pasado o nosa lingua.
A TRISTURA MAILA FURIA
Nun reino encantado onde os homes endexamais poden chegar, ou quizais eles o
percorren eternamente sen decatarse...
Nese reino máxico, onde as cousas non tanxibles, vólvense concretas.
Había unha vez... un estanque marabilloso.
Era unha lagoa de auga cristalina e pura onde nadaban peixes de tódalas
cores existentes e onde todas as tonalidades do verde reflectíanse
permanentemente...
Ata ese estanque máxico e transparente achegáronse a bañarse facéndose
mutua compañía, a tristura e a furia.
As dúas quitáronse as súas vestimentas e espidas as dúas entraron ao estanque.
A furia, apurada (como sempre vai ela), urxida -sen saber por que bañase rapidamente e máis rapidamente aínda, saíu da auga...
Pero a furia é cega, ou polo menos non distingue claramente a realidade, así que,
espida e apurada, púxose, ao saír, a primeira roupa que atopou...
E sucedeu que esa roupa non era a súa, senón a da tristura...
E así vestida de tristura, a furia foise.
Moi calma, e moi serea, disposta como sempre a quedar no lugar
onde está, a tristura terminou o seu baño e sen ningún apuro (ou mellor devandito, sen
conciencia do paso do tempo), con preguiza e lentamente, saíu do estanque.
Na beira atopouse con que a súa roupa xa non estaba.
Como todos sabemos, se hai algo que á tristura non lle agrada é quedar ao
espido, así que púxose a única roupa que había xunto ao estanque, a roupa da
furia.
Contan que desde entón, moitas veces un atópase coa furia,
cega, cruel, terrible e enfadada, pero se nos damos o tempo de mirar ben,
atopamos que esta furia que vemos é só un disfrace, e que detrás do
disfrace da furia, en realidade... está agachada a tristua.
Nun reino encantado onde os homes endexamais poden chegar, ou quizais eles o
percorren eternamente sen decatarse...
Nese reino máxico, onde as cousas non tanxibles, vólvense concretas.
Había unha vez... un estanque marabilloso.
Era unha lagoa de auga cristalina e pura onde nadaban peixes de tódalas
cores existentes e onde todas as tonalidades do verde reflectíanse
permanentemente...
Ata ese estanque máxico e transparente achegáronse a bañarse facéndose
mutua compañía, a tristura e a furia.
As dúas quitáronse as súas vestimentas e espidas as dúas entraron ao estanque.
A furia, apurada (como sempre vai ela), urxida -sen saber por que bañase rapidamente e máis rapidamente aínda, saíu da auga...
Pero a furia é cega, ou polo menos non distingue claramente a realidade, así que,
espida e apurada, púxose, ao saír, a primeira roupa que atopou...
E sucedeu que esa roupa non era a súa, senón a da tristura...
E así vestida de tristura, a furia foise.
Moi calma, e moi serea, disposta como sempre a quedar no lugar
onde está, a tristura terminou o seu baño e sen ningún apuro (ou mellor devandito, sen
conciencia do paso do tempo), con preguiza e lentamente, saíu do estanque.
Na beira atopouse con que a súa roupa xa non estaba.
Como todos sabemos, se hai algo que á tristura non lle agrada é quedar ao
espido, así que púxose a única roupa que había xunto ao estanque, a roupa da
furia.
Contan que desde entón, moitas veces un atópase coa furia,
cega, cruel, terrible e enfadada, pero se nos damos o tempo de mirar ben,
atopamos que esta furia que vemos é só un disfrace, e que detrás do
disfrace da furia, en realidade... está agachada a tristua.
Xulio expuxo
Nun daqueles intres, un mestre de obras do formigón, casara cunha erdeira de aldea e decidiran arranxar unha habitación, por aquilo de estar máis cos tempos que percorrían. Así que púxose a colocar o chan de laxas dende a porta cara a fiestra, pero cando quixo decatarse, non caera na conta que precisaría dun escairo para saír, xa que alí non podía volver por onde comezara. Pero isto fora cousa da loxística e esvaramento do miolo.
